FANDOM


ROZWÓJ IDEI SPOŁECZNEGO PANOWANIA NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA W RODZINACH CHRZEŚCIJAŃSKICH OD CZASU OBJAWIEŃ W PARAYLE-MONIAL DO POCZĄTKÓW DZIEŁA INTRONIZACJI (1675 - 1907) Posłannictwo św. Małgorzaty Marii Alacoque otrzymane podczas objawień w Paray-le-Monial okazało się przełomowym w dziejach kultu Najświętszego Serca. Chociaż trudno tak do końca ocenić, jaka rzeczywiście była rola Świętej w procesie rozwoju i pogłębiania się kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa, to jest faktem niezaprzeczalnym, że to posłannictwo przynosiło swoiste owoce w każdej kolejnej fazie życia Kościoła. Każda nowa epoka wybierała z tego skarbca to, co było najcenniejsze. Tutaj swoje źródło miała także idea intronizacji. Wprawdzie Chrystus, objawiając św. Małgorzacie Marii swoje Serce nie mówił nigdzie wprost o samej intronizacji, niemniej jednak idea społecznego panowania Jego Boskiego Serca w rodzinach jest w nich wyraźnie obecna: „Będę błogosławił domom, w których obraz mego Serca będzie wystawiony i czczony”. „Chcę, aby me Serce królowało” - te słowa wypowiedziane przez Chrystusa do św. Małgorzaty Marii zawierają niejako w zawiązku całe dzieło Intronizacji. Dlatego też kard. Louis Billot powiedział: „Gdyby otworzono przed Świętą księgę przyszłości, a w niej stronice z napisem: Intronizacja Najświętszego Serca w rodzinach, to z pewnością poznałaby w tym rozszerzenie gestu wykonanego przez swe młode nowicjuszki i ujrzałaby rzeczywiste spełnienie Boskich pragnień, których stała się powiernicą.” Kard. Billot wspomniał tutaj o pewnym zdarzeniu, które miało miejsce w czasie, gdy św. Małgorzata Maria pełniła funkcję mistrzyni nowicjatu w klasztorze w Paray-le-Monial. Święta tak o tym pisze: „Nie znajdowałam jeszcze sposobu wyrażenia nabożeństwa do Najświętszego Serca, który w zupełności odpowiadałby temu, co czułam. I oto pierwszą sposobność podsunęła mi Jego dobroć. Ponieważ dzień św. Małgorzaty przypadał w piątek, poprosiłam nasze siostry nowicjuszki, nad którymi sprawowałam wówczas opiekę, aby wszystkie honory, jakie zamierzały mi wyświadczyć na imieniny, ofiarowały Najświętszemu Sercu Pana naszego Jezusa Chrystusa. Uczyniły to ochotnym sercem; przygotowały mały ołtarzyk, na którym umieściły obrazek naszkicowany piórem na papierze i razem starałyśmy się złożyć wszystkie hołdy, jakie Boskie Serce nam natchnęło. Ściągnęło to na mnie, jak również i na nie, wiele upokorzeń, sprzeciwu i przykrości, ponieważ oskarżono mnie, że chcę wprowadzić nowe nabożeństwo. Wszystkie te cierpienia sprawiały mi wielką pociechę i nie lękałam się niczego, tylko tego, aby Boskie Serce nie było znieważone. Cokolwiek przeciw temu mówiono przeszywało moje serce jakby mieczami. Zabraniano mi wystawiać publicznie jakikolwiek obraz Najświętszego Serca. Co najwyżej mogłam oddawać Mu pewną cześć prywatnie. Nie wiedziałam, do kogo się zwrócić w moim utrapieniu, chyba tylko do Niego samego, który nieustannie podtrzymywał moją słabnącą odwagę powtarzając ciągle: Nie lękaj się niczego. Będę panował wbrew moim nieprzyjaciołom i tym wszystkim, którzy chcą się temu sprzeciwiać. Bardzo mnie to pocieszyło, ponieważ niczego więcej nie pragnęłam, jak tylko widzieć Go panującym. Złożyłam więc na Niego troskę obrony własnej sprawy, sama tymczasem cierpiałam w milczeniu.” Ceremonia, którą opisała św. Małgorzata Maria uchodzi za pierwszą intronizację Najświętszego Serca. Wprawdzie idea ta już na samym początku napotkała ogromne trudności, i to od strony współsióstr świętej wizjonerki, niemniej jednak te opory, przewidziane zresztą przez Chrystusa, nie zdołały zniszczyć rodzącego się Dzieła. Co więcej, właśnie pojawiające się od początku trudności i przeszkody zdawały się potwierdzać tezę, że chodzi rzeczywiście o Dzieło Boże. Sama św. Małgorzata Maria zdawała sobie doskonale sprawę z faktu, że wcześniej, czy później Najświętsze Serce Jezusa i tak będzie królowało w Zgromadzeniu w Paray-le-Monial. Tylko że Jezus „chce osiągnąć wszystko miłością, a nie siłą. Należy zatem czekać na chwilę, którą On wyznaczył.”33 Ta chwila nastąpiła niespełna rok później. W czwartek 20 czerwca 1686 r., w ostatnim dniu oktawy Bożego Ciała, siostra des Escures34 przyszła prosić świętą Małgorzatę Marię o miniaturę Najświętszego Serca, przysłaną jej przez matkę Greyfie, mówiąc, że chce urządzić w chórze mały ołtarzyk, aby zachęcić siostry do tego nabożeństwa. Siostra Małgorzata Maria zachwycona tym zamiarem, ukryła swoje zdziwienie, ograniczając się tylko do modlitwy i polecając jej modlić się, aby to przedsięwzięcie się powiodło. Wiedziała, że Bóg ma swój czas i czekała. Nazajutrz, w piątek, w dniu naznaczonym przez samego Pana Jezusa na święto, które chciał ustanowić dla uczczenia swego Boskiego Serca, siostra des Escures, zupełnie przemieniona dzięki łasce Bożej, ustawiła przed kratą chóru mały ołtarzyk, przy którym położyła piękny dywan. Miniatura umieszczona była w złoconej ramie, otoczona kwiatami. Gdy siostry wchodziły do chóru pierwszym przedmiotem, który przyciągał ich wzrok był obraz Serca Jezusowego. Zdziwienie sióstr było tym większe, gdy przeczytały kartkę napisaną własnoręcznie przez siostrę des Escures, zapraszającą „wszystkie oblubienice Pana, aby przyszły złożyć hołdy temu godnemu uwielbienia Sercu”. W ten sposób ona sama podpisała odwołanie wszystkich swoich wcześniejszych zastrzeżeń i tym samym zadośćuczyniła za nie. Siostra Maria Magdalena des Escures, która była pierwsza w sprzeciwie, chciała być też pierwsza w adoracji. Jeszcze tego samego dnia powstał projekt, aby sporządzić obraz przedstawiający Najśw. Serce Jezusa, a wszystkie siostry, które mogły uzyskać ofiary na ten cel od swoich zamożnych rodziców, otrzymały pozwolenie, aby o to poprosić. W ogólnym zapale, jaki powstał w klasztorze siostry posunęły się jeszcze dalej. Idąc za natchnieniem, matka Melin z góry uznała, że zanim zostanie namalowany obraz, należy najpierw wystawić kaplicę ku czci Najświętszego Serca. W niedługim czasie siostry z Paray-le-Monial zgromadziły na ten cel dość poważną kwotę. Warto przy tym wspomnieć, że dochody z uprawianego przez siostry ogrodu były tego roku podwójne. Nic więc dziwnego, że św. Małgorzata Maria zadowolona z takiego obrotu sprawy powiedziała swoim nowicjuszkom: „Nie mam już żadnych życzeń, niczego już nie pragnę, bo Najświętsze Serce jest znane i zaczyna panować w sercach. Postępujcie tak, moje drogie siostry, aby na zawsze królowało w waszych sercach jak wszechwładny Pan i Oblubieniec.” Od tej pory nabożeństwo do Najświętszego Serca czyniło coraz większe postępy. Powoli, ale systematycznie rozszerzało się w różnych formach na kolejne miasta i wsie Francji, a później całej Europy i świata. Wraz z tym rozwojem nabożeństwa rozwijały się i doskonaliły coraz bardziej poszczególne jego praktyki, jak chociażby interesująca nas praktyka poświęcenia rodzin Najświętszemu Sercu Jezusa. Ta praktyka, rozpatrywana oddzielnie od całego nabożeństwa i kultu Najśw. Serca w zasadzie nie ma swojej własnej historii. Wcieliła się ona w sposób zupełnie naturalny w istotę nabożeństwa i jest jego nieodzowną częścią, tak samo jak chociażby idea wynagrodzenia. Św. Małgorzata Maria domagała się poświęcenia się Sercu Jezusowemu jako jednego z najważniejszych aktów nabożeństwa i nadała mu znaczenie zupełnego i nieodwołalnego oddania się na służbę Najświętszemu Sercu. W orędziu Serca Bożego do króla Francji idea poświęcenia zajmuje również wybitne miejsce. Ławnicy Marsylii, począwszy od 1722 r., odnawiali corocznie akt poświęcenia się miasta. Jeżeli życzenie, czy nawet ślub Ludwika XVI jest autentyczny, to król ten przyrzekł złożyć uroczysty akt poświęcenia swojej osoby, rodziny i całego królestwa Najświętszemu Sercu. W ciągu dwóch wieków od objawień w Paray-leMonial liczne rodziny poszły za przykładem świętej Małgorzaty Marii i można powiedzieć, że wszędzie, gdzie nabożeństwo do Najśw. Serca rozwijało się w sposób naturalny, używano pewnych formuł przy poświęceniu się temu Boskiemu Sercu. Ruch ten przybrał szczególnie wielkie rozmiary dopiero w drugiej połowie XIX w., kiedy Małgorzatę Marię Alacoque zaliczono w poczet błogosławionych (1864 r.). Wtedy to jej pisma zainteresowały świat katolicki i nabrały powagi. Wtedy też wielki apostoł Bożego Serca i organizator Apostolstwa Modlitwy, o. Henryk Ramiere SI, opublikował życzenie Zbawiciela, aby Jego Sercu poświęciły się społecznie narody oraz wysunął myśl, aby cały rodzaj ludzki poświęcić Sercu Jezusowemu. W 1875 roku zwrócił się do biskupów całego świata, aby skierowali do Stolicy Apostolskiej odpowiednią prośbę. Do supliki 534 biskupów przychylił się papież bł. Pius IX i polecił ojcu Ramiere przygotować odpowiednio społeczeństwa. Płomienny czciciel Bożego Serca ogłosił apel, aby każdy ojciec poświęcił swoją rodzinę, każdy przełożony swoich podwładnych, każdy duszpasterz swoją parafię, każdy biskup swoją diecezję. Szczególny nacisk położył zwłaszcza na sprawę rodzin i zorganizował w 1875 r. osobne „Dzieło Poświęcenia Rodzin” przy centrali Apostolstwa Modlitwy. Hasło rzucone przez twórcę Apostolstwa Modlitwy, zatwierdzone przez samego papieża i poparte przez ówczesnych biskupów, wydało przepiękne owoce. Zwłaszcza, że za tym hasłem szły dalsze odezwy do wszystkich rodzin domagające się, aby każda poświęciła się osobno i uroczyście Boskiemu Sercu, obwołując Je swoim Panem i Królem. Pamiętny był zwłaszcza rok 1889, kiedy we Francji obchodzono stulecie Wielkiej Rewolucji. Ze strony katolickiej postanowiono zadośćuczynić za przeciwne wierze obchody jakimś niezwykłym i świętym dziełem. Wydano więc, za inspiracją o. Ramiere, odezwę do całego świata, zapraszając do uroczystego oddania się rodzin Królowi miłości. Głos ten znalazł żywy oddźwięk w społeczeństwach chrześcijańskich i dzięki staraniom księży dyrektorów Apostolstwa Modlitwy poświęciło się Bożemu Sercu w tym czasie na całym świecie około 2 mln rodzin, w tym około 50 tysięcy rodzin polskich. Nazwiska tych rodzin zostały wpisane do tzw. „złotych ksiąg”, zebranych w 42 tomy. Siedem z nich złożono w bazylice na Montmarte, a 35 w Kaplicy Objawień w Paray-le-Monial. Ta wspaniała, bo przynosząca tak liczne owoce, idea poświęcenia się Najświętszemu Sercu stała się powszechnie znana głównie dzięki działalności jej gorliwego propagatora - o. Ramiere. Jednakże zanim o. Ramiere zwrócił się do całego świata ze swym płomiennym apelem, podobna myśl zrodziła się w umyśle innego jezuity - Teodora Wibaux. Był on klerykiem Towarzystwa Jezusowego, zmarłym przedwcześnie w 1882 roku. Otóż, gdy pewien redemptorysta opisał mu w liście szczęście, jakiego doznał, gdy mógł po Mszy św. poświęcić swych bliskich Sercu Jezusowemu, ten młody zakonnik powziął wówczas myśl zorganizowania propagandy na rzecz tego poświęcenia. Swój pomysł poddał właśnie o. Henrykowi Ramiere z prośbą o wydrukowanie w „Posłańcu Serca Jezusowego” aktu poświęcenia się rodzin. W swym liście, adresowanym do o. Ramiere, opisał on między innymi piękne owoce poświęcenia się Boskiemu Sercu również jego własnej rodziny. List ten został ogłoszony w „Intencji miesięcznej” w roku 1882 i wywołał zdumiewająco pozytywny oddźwięk. W samej tylko Marsylii poświęciło się w ciągu kilku następnych lat ponad 10 tysięcy rodzin. Omawiając rozwój historyczny idei społecznego panowania Serca Jezusowego w rodzinach (bo przecież poświęcenie się temuż Sercu nie jest niczym innym, jak tylko oficjalnym uznaniem tego panowania), nie sposób nie wspomnieć o dokumencie, który z racji Autorytetu, jaki go wydał, oraz ze względu na swą treść nie może być pominięty. Chodzi o encyklikę papieża Leona XIII „Annum sacrum” wydaną 25 maja 1899 r. z okazji zbliżającego się roku jubileuszowego 1900. W kilkanaście dni po wydaniu tej encykliki - 11 czerwca - papież dokonał aktu poświęcenia całego Kościoła i świata Najświętszemu Sercu Jezusowemu. Tekst tego poświęcenia kazał przesłać wszystkim biskupom razem z encykliką. Uzasadniając motywy swej decyzji Leon XIII pisał, że jest zdania, iż projekt poświęcenia całego rodzaju ludzkiego Najświętszemu Sercu Jezusa dojrzał już do realizacji. U podstaw tego poświęcenia widział prawdę, że Chrystus jest Panem i Władcą nie tylko ochrzczonych, ale wszystkich ludzi. „Niech to poświęcenie - pisał - wszystkim przyniesie korzyść, powiększając u jednych wiarę i miłość, a na innych sprowadzając łaski uświęcenia i zbawienia.”36 Dokument ten ma doniosłe znaczenie również w kontekście intronizacji, ponieważ po raz pierwszy jasno wskazuje i zachęca do dobrowolnego poświęcenia się Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Na mocy rozporządzenia Stolicy Świętej akt poświęcenia się Sercu Bożemu został powtórzony w wielu diecezjach 22 czerwca 1900 r., wszędzie z niemałym pożytkiem. Jak wielce zaś wzrosła pobożność wiernych u schyłku XIX wieku okazało się chociażby w nocy z 31 grudnia 1900 r. na 1 stycznia 1901 r., kiedy to dla uwielbienia Zbawiciela niezliczone tłumy zapełniły wszystkie świątynie i licznie przystępowały do Stołu Pańskiego. O doniosłości „Aktu poświęcenia rodzaju ludzkiego Najświętszemu Sercu Jezusa” może wreszcie świadczyć fakt, że Leon XIII nazwał go „największym aktem swego pontyfikatu”. Słusznie więc można uważać datę ogło szenia encykliki „Annum sacrum” i poświęcenia przez Leona XIII całego rodzaju ludzkiego Sercu Jezusowemu za przełomową w dziejach nabożeństwa do Najśw. Serca w ogóle, a w interesującej nas praktyce w szczególności.

Później w Belgii spotykamy formę przejściową pomiędzy zwykłym poświęceniem a intronizacją. Mianowicie o. Władysław van Heuverswyn, przełożony domu OO. Sercanów w Courtrai, rozesłał tysiące odezw do rodzin wzywając je, aby poświęciły się uroczyście Sercu Jezusowemu. Formuła poświęcenia, którą się posługiwał, została obdarzona cennymi odpustami i stała się obowiązkowa dla pozyskiwania odpustów przywiązanych do dzieła Intronizacji. Temu pięknemu rozwojowi brakowało jednak pewnej rzeczy: dzieła, które poprzez swoją organizację i doniosłość społeczną stałoby się prawdziwą krucjatą, której celem byłoby skupienie i spotęgowanie wszystkich ludzkich wysiłków dla osiągnięcia społecznego panowania Najświętszego Serca Jezusa, a tym samym zaradzenie w praktyczny sposób palącej konieczności uchrześcijanienia ognisk rodzinnych zagrożonych atakami pogańskiego laicyzmu. Zadanie stworzenia takiego dzieła przypadło w udziale zakonnikowi Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi - ojcu Mateo Crawley -Boevey.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki