FANDOM


o Andrzej Łukawski SSCC POJĘCIE, ISTOTA I GENEZA INTRONIZACJI NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA

1. POJĘCIE I ISTOTA INTRONIZACJI Intronizacja Serca Jezusowego jako jedna z form istniejącego w Kościele katolickim kultu Najświętszego Serca Jezusa została zainicjowana na początku minionego stulecia za sprawą sercanina z Picpus - o. Mateo Crawley-Boevey. Kult Najświętszego Serca Jezusa począł się szerzyć głównie dzięki objawieniom, jakie otrzymała św. Małgorzata Maria Alacoque w Paray-le-Monial w drugiej połowie XVII wieku. Kult ten przybierał z biegiem czasu coraz to nowe i doskonalsze formy, aż w roku 1907 Bóg powołał o. Mateo Crawley-Boevey ze Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi, na fundatora i gorliwego apostoła intronizacji Najświętszego Serca Jezusa w rodzinach. Pojęcie intronizacji w najlepszy sposób wyjaśnia sam O. Mateo: „Intronizacja jest to oficjalne i społeczne uznanie najwyższej władzy Serca Jezusowego nad daną rodziną chrześcijańską. Uznanie to winno byt potwierdzone, uzewnętrznione i utrwalone poprzez uroczyste umieszczenie obrazu Serca Bożego na najgodniejszym miejscu w domu. Uroczystości tej towarzyszy akt poświęcenia. On sam, Bóg miłosierdzia, powiedział, iż będąc źródłem wszelkich błogosławieństw, rozleje je obficie wszędzie tam, gdzie obraz Jego Serca będzie wystawiony jako przedmiot czci i miłości. Powiedział również: Będę panował wbrew moim wrogom oraz wszystkim, którzy Memu panowaniu będą się sprzeciwiać. Intronizacja zatem nie jest niczym innym, jak doskonałym urzeczywistnieniem wszystkich żądań Najświętszego Serca, wyrażonych w Paray-le-Monial oraz wszystkich obietnic, towarzyszących tym żądaniom. Powiadam: wszystkich żądań, gdyż najwyższym celem całego apostolstwa intronizacji jest uświęcenie rodziny.Rodzina jako podstawowa komórka społeczna ma być pierwszym, żywym tronem Króla Miłości. Chcąc przeobrazić i ponownie ocalić świat, trzeba sprawić, aby Boże przyjście na ziemię trwało nieprzerwanie, aby Emmanuel, Jezus Ewangelii, mieszkał i królował wśród nas. Aby to osiągnąć, trzeba zdobyć społeczeństwo począwszy od jego podstaw, słowem, trzeba odnowić rodzinę chrześcijańską. Rodzina, to niejako sprawdzian wartości i tężyzny narodu. Ile warta rodzina, tyle wart naród.” “Słowo Wcielone rozpoczęło Odkupienie świata w Nazarecie, na łonie Najświętszej Rodziny. Stąd wniosek, że jeśli społeczeństwa chcą dostąpić odkupienia muszą powrócić do Nazaretu. Oglądaliśmy straszliwe obrazy spustoszenia i ruiny świątyń po działaniach wojennych. Widok był wstrząsający. Otóż zrujnowanie rodziny chrześcijańskiej jest złem o wiele większym... Rodzina jest świątynią świątyń. Świata nie ocalą wspaniałe, z granitu wzniesione kościoły, lecz tylko Nazaret, czyli prawdziwie chrześcijańskie rodziny. To rzecz całkiem zrozumiała. Rodzina jest źródłem życia, jest pierwszą szkołą dziecka. Jeśli to źródło życia narodowego jest zatrute, wówczas naród zginie. I dlatego pragniemy zaszczepić w rodzinach wiarę i miłość Serca Bożego. Gdy Chrystusa zaszczepimy w korzenie, wnet całe drzewo stanie się Chrystusowym. W intronizacji Zbawiciel przychodzi upomnieć się o swoje miejsce w rodzinie, jak niegdyś, pod wieczór, w czasie swych apostolskich wędrówek przybywał w gościnę do Betanii. Przychodzi i upomina się o miejsce zaszczytne, bo jest Królem, i powinien panować w każdej rodzinie, by w ten sposób zapanować wnet nad ludzką społecznością; upomina się o miejsce poufne, zażyłe, bo jest Przyjacielem, który pragnie panować Sercem i Miłością. Intronizacja zatem - to Emmanuel, to Jezus Ewangeliczny, mieszkający i żyjący wśród nas.”2 Istotę intronizacji w doskonały sposób oddaje już sama nazwa dzieła. „Intronizacja” znaczy bowiem dosłownie: wprowadzenie kogoś na tron, obranie go za króla, za panującego. Z tego powodu trudno było wybrać lepszą nazwę, jak intronizacja. Ten wyraz rzeczywiście doskonale określa ceremonię zewnętrzną, wskazuje cel tej ceremonii i już samym brzmieniem budzi ideę tronu, rzeczywistego panowania. Intronizować Serce Jezusa w rodzinie, to znaczy oświadczyć, że nasz Pan Jezus Chrystus będzie w niej Królem, że od niej będzie odbierał jako Król cześć i uszanowanie, że wszyscy członkowie rodziny będą Mu doskonale posłuszni. „On żąda tego od nas – pisał O. Mateo - albowiem ma do tego bezwzględne prawo, jako Bóg i jako Zbawiciel. Żąda On tego od nas jako pociechy dla Swego Boskiego Serca. Żąda On tego od nas, bo chce czynić nam dobrze; przecież nikt nie miłuje nas więcej od Niego”. Chrystus jest Królem miłości i - jak Sam to oświadczył św. Małgorzacie Marii - chce, aby Jego Serce, to jest miłość Jego panowała nad światem i rządziła nim. Serce - to symbol miłości. Miłość Serca Jezusowego chce panować nad jednostkami, rodzinami, narodami i państwami, aby nas uczynić szczęśliwymi już tu na ziemi. Ta królewskość miłości jest - jak pisał O. Mateo w okólniku z 27 grudnia 1917 r. - treścią całego dzieła. Zasady, na których opiera się dzieło Intronizacji można sprowadzić do pięciu następujących: 1. Jezus Chrystus jest Królem zarówno osoby, jak rodziny i społeczeństwa, stąd: królewskość Jezusa Chrystusa. 2. Jezus Chrystus jest Królem przez Swoją miłość, stąd: królewskość Najświętszego Serca. 3. Ta królewskość jest dziś powszechnie wzgardzona i znieważona, stąd: królewskość odrzucona. 4. Intronizacja jest doskonałym środkiem naprawienia tych zniewag i przywrócenia najwyższych praw Najświętszego Serca, stąd: królewskość uznana i przywrócona. 5. Ta praktyka jest całkowitym wypełnieniem wszystkich żądań Najświętszego Serca, objawionych św. Małgorzacie Marii, stąd: królewskość upragniona i wymagana przez Najświętsze Serce. Królewskość Jezusa Chrystusa Jezus Chrystus, druga Osoba Trójcy Przenajświętszej, jest prawdziwym Bogiem i zarazem prawdziwym człowiekiem. Jako Bóg jest nieśmiertelnym Królem wieków, któremu należy się wszelka chwała (Tym 1,17); On jest Panem, Bogiem Zastępów (Jer 5,14); On jest Słowem Bożym, przez które wszystko się stało (J 1,3). On Jest Królem rodzin, których sam zakłada fundamenty (Rdz 2,22), ustanawia prawa i jest ich obrońcą. On Jest Królem narodów: „Dzięki mnie panują królowie, słusznie wyrokują urzędnicy” (Prz 8,15). Jako Słowo Wcielone jest obrazem Boga niewidzialnego, pierworodnym wobec każdego stworzenia (Kol 1,15), pierworodnym między wielu braćmi (Rz 8,29). Posiada więc nad nimi niezaprzeczalne prawa zwierzchności najwyższej. Dlatego Jego Ojciec powiedział do Niego: „Twój tron jest niewzruszony na wieki” (Ps 45[44],7) i przyrzekł Mu tron Jego ojca Dawida (Łk 1,32). Jest Królem jako Odkupiciel rodzaju ludzkiego - ponieważ oddał życie na okup za ludzi (Mt 20,28). Pismo św. przypisuje Mu potrójną władzę królewską nad jednostkami, rodzinami i narodami, wszystkich bowiem nabył sobie Krwią Swoją (Dz 20,28) i wszyscy należą do Niego prawem zdobywcy. Prorocy wskazują Go nam jako Mesjasza, potomka wielkiego króla Dawida, którego tron będzie tak trwały, jak niebo (Ps 89[88],30). On jest Księciem Pokoju (Iz 9,6-7), latoroślą Dawida, która panować będzie po królewsku (Jer 23,5), Synem Człowieczym, któremu dana jest potęga i królowanie (Dn 7,13 nn.). Jako Król ukazuje się również w żłóbku, mimo swego uniżenia; zwiastowany jako Król (Łk 1,32-33) widzi u swych stóp Mędrców przybywających z daleka, aby Go uczcić jako Króla żydowskiego (Mt 2,2 nn.), a później na początku swej działalności apostolskiej słyszy wyznanie Natanaela: „Ty jesteś Królem Izraela” (J 1,49). Lud, mylnie tłumacząc tę królewskość, która nie była z tego świata (J 18,36), chce Go obwołać królem (J 6,15), a uczniowie domagają się przywrócenia Królestwa Izraela (Dz 1,6) i pierwszych miejsc w tym królestwie dla siebie (Mt 20,21). Przy okrzykach: „Błogosławiony Król, który idzie w imię Pańskie” (Łk 19,38 nn.), Jezus odbywa uroczysty wjazd do Jerozolimy. Na uroczystym i decydującym sądzie głośno wyznaje Swą godność królewską. Na pytanie Piłata: „A więc jesteś królem?” Zbawiciel odpowiada: „Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie” (J 18,37). Pomimo wszelkich wysiłków Jego wrogowie nie mogą przeszkodzić, aby tytuł przybity na haniebnym drzewie nie ogłosił Jego królewskości (J 19,19), zgodnie z Jego przepowiednią: „A Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie” (J 12,32). Jezus Chrystus ustanawia sakrament małżeństwa i nadaje mu znaczenie głębokie i mistyczne (Ef 5,32). On to sprowadza je do pierwotnych zasad jedności i nierozerwalności (Mt 5,32). Boski Zbawiciel ukazał nam w Nazarecie wzór rodziny chrześcijańskiej (Łk 2,51), którą uświęcił na godach w Kanie (J 2,1), w domu Zacheusza (Łk 19,6) i w Betanii (J 11-12). Jezus Chrystus jest Założycielem społeczności kościelnej, którą oparł na Piotrze (Mt 16,18), z którą pozostaje do skończenia świata (Mt 28,20) i która powinna ogarnąć cały świat (Mk 16,15). Panowanie Jego rozciąga się również na społeczności świeckie, ponieważ Jezus jest Władcą królów ziemi (Ap 1,5), „Królem królów i Panem panujących” (1 Tm 6,15; Ap 19,15) i wykonuje swoją władzę nad królami ziemi.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki