FANDOM


ROZDZIAŁ II PRACA O. MATEO NAD DZIEŁEM INTRONIZACJI SERCA JEZUSOWEGO

1. POWSTANIE I POCZĄTKOWY ROZWÓJ DZIEŁA INTRONIZACJI Chile, w którym mieszkał i pracował O. Mateo, jest krajem często nawiedzanym przez trzęsienia ziemi. Jedno z takich trzęsień miało miejsce 16 sierpnia 1906 r. Było to około godziny 8 wieczorem. Wskutek nagłych i silnych wstrząsów domy zaczęły się rozpadać i zapadać. Valparaiso przedstawiało przerażający widok. Całe mieszkanie O. Mateo, a także budynki Kursu Prawa, którego był rektorem, zamieniły się w ruinę. Został tylko kawałek ściany, na którym wisiał obraz Serca Jezusowego (tzw. obraz Garcii Moreno). Od tej chwili apostolstwo Ojca Mateo przeszło na inne tory. Na widok nieszczęść młody kapłan mobilizował wszystkie swoje siły, aby ulżyć ludzkiej niedoli. Pracował całymi dniami i nocami. Nie myślał o spaniu i nie miał czasu na jedzenie. Taki tryb życia musiał się, rzecz jasna, fatalnie odbić na jego organizmie. Ojciec Mateo ciężko zachorował. Procesy myślowe uległy zakłóceniu. Nie mógł mówić. Bez pomocy drugiego kapłana nie mógł odprawić Mszy św. Diagnoza postawiona przez kilku lekarzy była przerażająca: organizm wyczerpany do ostatnich granic, serce ciężko chore; u chorego występują objawy neurastenii; nie może przez rok wykonywać żadnej pracy, a dalsza przyszłość również stoi pod znakiem zapytania. W tej dramatycznej sytuacji przełożeni zdecydowali się wysłać Ojca Mateo do Europy, nie zdając sobie sprawy z faktu, że podróż ta rozpocznie nowy etap w jego życiu i działalności, etap, w którym zasłynie jako światowy apostoł Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa. O. Mateo przypłynął statkiem do Genui we Włoszech w pierwszych dniach kwietnia 1907 roku i od razu skierował swoje kroki do Rzymu. Nie miał jednak szczęścia spotkać się z Papieżem. 28 kwietnia przybył do Braine-le-Comte w Belgii, gdzie przebywał Generał Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi. W czerwcu 1907 r. O. Mateo udał się ponownie do Rzymu, aby spotkać się z Ojcem Świętym Piusem X. Uznał bowiem za stosowne przedstawić swój plan Papieżowi, aby uzyskać Jego aprobatę i błogosławieństwo. „Przybyłem do Rzymu, - opowiada O. Mateo - aby prosić Ojca Świętego o upoważnienie do prowadzenia tego apostolstwa. Upadłszy do stóp Piusa X, tak do Niego przemówiłem: Ojcze święty, przychodzę do Ciebie z prośbą, abyś mi dał upoważnienie do pracy nad spełnianiem życzeń Najświętszego Serca Jezusowego, to znaczy, abym starał się o to, by On przez Swoją miłość zapanował w całym świecie. Pozwól, abym był apostołem Serca Jezusowego, abym pracował nad pozyskaniem dla Niego rodzin jedna po drugiej.

- Nie, mój synu - brzmiała odpowiedź Papieża.
- Ależ Ojcze święty, ja pragnę opowiadać o miłości, o królestwie miłości. Ja czuję, że to jest moje powołanie, że to jest sprawa, której żąda ode mnie Serce Jezusa.
- Nie, mój synu.

Podniosłem swoje oczy na Ojca Świętego, a on, przytuliwszy mnie do serca, powiedział:

- Synu, prosisz mnie, abym ci pozwolił, a ja ci mówię, że nie pozwalam, ale nakazuję jako Namiestnik Jezusa Chrystusa na ziemi, abyś tej sprawie zbawienia społecznego poświęcił całe swoje życie.”

W ten sposób wyglądała pierwsza audiencja O. Mateo u św. Piusa X. Otrzymał od Papieża pełną aprobatę dla swego dzieła. Na obrazku, na którym Ojciec Mateo wypisał akt ofiarowania się, Pius X dopisał własnoręcznie: Niech Bóg dopełni to, co sam dokonał w tobie.38 Ten krótki dopisek zdaje się sugerować, że św. Pius X w skromnym projekcie O. Mateo zobaczył o wiele więcej, niż widział i mógł wówczas widzieć nieznany młody zakonnik. Czy Pius X miał w tej chwili nadprzyrodzone przeczucie dotyczące przyszłego sukcesu Intronizacji? - zastanawiał się po latach O. Mateo. - Wydaje mi się, że gdy mówił do mnie tym tonem, nie była to tylko ojcowska życzliwość.

Obraz Najświętszego Serca przedstawiony Ojcu Św. Piusowi X podczas audiencji udzielonej O. Mateo 5 czerwca 1907 r. W sierpniu 1907 r. O. Mateo udał się do Parayle-Monial – miejsca objawień Serca Jezusowego. Właśnie tam, 24 sierpnia, miało miejsce najważniejsze zdarzenie dla fundacji Dzieła Intronizacji Najświętszego Serca. Wszedłszy do kaplicy objawień, O. Mateo klęknął blisko relikwiarza św. Małgorzaty Marii Alacoque. Dwie siostry furtianki widziały go wchodzącego: był chudy, bardzo blady i ledwie trzymał się na nogach. Zaledwie jednak ukląkł w kaplicy, gdzie kiedyś ukazywał się Chrystus i rozpoczął modlitwę, poczuł jakiś dziwny, wewnętrzny wstrząs: został uzdrowiony! To doświadczenie opisał w następujący sposób we wstępie do swej książki pt. Jezus, Król Miłości: „W Paray-le-Monial modliłem się przed ołtarzem najdroższym memu sercu po ołtarzu kalwaryjskim. Nagle poczułem jakiś nadzwyczajny wewnętrzny wstrząs, moje serce poruszyła dziwna łaska Boża; czułem jakiś gwałt w sercu, ale zarazem i dziwną słodycz... powstałem z modlitwy zupełnie zdrowy. Upadłszy przed Najświętszym Sakramentem, zatopiony w dziękczynieniu, postanowiłem czynić wszystko, czego zażąda ode mnie Pan Jezus. Tego wieczoru powziąłem zamiar pozyskania całego świata, rodzinę po rodzinie, dla miłości Serca Pana Jezusa. Zrozumiałem, że jedno z życzeń, jakie Pan Jezus objawił św. Małgorzacie Marii nie zostało jeszcze spełnione. Mianowicie to, w którym mówi, że pragnie panować w rodzinach nie tylko przez ofiarowanie całego świata Jego Boskie mu Sercu, którego dokonał papież Leon XIII, lecz przez ofiarowanie każdej rodziny osobno, tak, aby widział w każdej rodzinie wzniesiony dla siebie tron. Usłyszałem wtedy te słowa: O, gdybyś uwierzył w wewnętrzną potęgę Mej miłości, ujrzałbyś Jej wszechmoc.” Jako członek Zgromadzenia, którego zadaniem jest szerzenie czci do Najświętszych Serc Jezusa i Maryi w duchu miłości, zadośćuczynienia i apostolstwa, O. Mateo zawsze czuł się szczęśliwym, gdy mógł mówić o Najświętszym Sercu, czyli o „Miłości”, jak zwykł mawiać. Przed opuszczeniem Paray-le-Monial polecił zawiesić nad drzwiami kaplicy objawień dziękczynne wotum z czerwonego marmuru, na którym kazał wyryć dwa napisy - jeden w języku łacińskim, drugi w hiszpańskim: „Oto sanktuarium Boskiej miłości, oto niewyczerpane źródło życia. Wystarczyło nam przyjść raz do Najsłodszego Serca Jezusa, aby powiedzieć, iż dobrze jest tu żyć”. „Oto tajemnicze wrota, przez które wchodzi się, o Najsłodszy Jezu, do raju Twego Serca Króla, Brata, Przyjaciela. Ty wypisałeś już w niebie nasze imiona niezatartymi głoskami. Spraw, abyśmy ukryci w tej głębokiej ranie byli zjednoczeni z Tobą na wieki poprzez życie w świętości, pragnienie chwały, wynagradzającą miłość. 1 wrzesień 1907”. Jeszcze w tym samym roku Ojciec Mateo udał się w podróż do Palestyny. Nie był to jakiś dodatek, zwykłe odprężenie, ale celowy zamiar. Chciał bowiem uczyć rodziny żyć według ducha Ewangelii, chciał zmieniać ogniska domowe na wzór Nazaretu i Betanii. Pragnął, aby jego kazania były przede wszystkim ewangeliczne, aby czerpały natchnienie i formę nie tyle z dogmatycznych ksiąg, co bezpośrednio z Ewangelii. A nic nie przygotowuje lepiej do zrozumienia tej Świętej Księgi niż pobyt w Palestynie. Odtąd takie słowa jak: Kalwaria, Tabor, Synaj, Nazaret, Betlejem nabierały w jego ustach szczególnego znaczenia nie tylko dlatego, że zgłębił ich treść, ale również dlatego, że zachował w pamięci ich zachwycający obraz. Po zakończeniu tej przełomowej w jego życiu wyprawy na Stary Kontynent i do Ziemi Świętej, O. Mateo powrócił do swej ojczyzny - do Chile, by tam, w rodzinnym mieście Valparaiso, rozpocząć krucjatę Intronizacji. Wygłaszał rekolekcje, wyjaśniając istotę nabożeństwa do Serca Pana Jezusa. Przeprowadził ogromną ilość intronizacji Bożego Serca w rodzinach. Ponieważ jednak społeczeństwo zachodnie Ameryki Łacińskiej było obojętne, a w dużej mierze i wrogie dla wiary, swoje apostolstwo rozpoczął od dzieci, aby przez nie pozyskiwać rodziny. Gdy pierwsze lody obojętności zostały w ten sposób przełamane, zaczął występować śmielej i szerzej. W sierpniu 1908 r., pięć miesięcy po swoim powrocie, ukazała się broszurka, której ostrożnie nadał tytuł: „Uroczyste poświęcenie”. Nie odważył się jeszcze na umieszczenie w tytule słowa „intronizacja”, jednak wprowadził je do tekstu. Przed upływem dwóch lat słowo to stało się w Kościele pełnoprawne. W październiku 1908 r. dokonał uroczystej Intronizacji w domu swej dobrodziejki, której zawdzięczał m.in. podróż do Paray-le-Monial. Przy tej pierwszej uroczystości posłużył się obrazem Garcii Moreno, który wkrótce stał się czymś w rodzaju sztandaru jego krucjaty. Ojciec Mateo zauważył oczywiście głębokie wrażenie, jakie wywarła ta uroczystość, toteż zdecydował się na powtórzenie jej u kilku współpracujących z nim rodzin. Wkrótce założył pierwszy sekretariat i zrekrutował do niego członków spośród pań i dziewcząt należących do Stowarzyszenia Zewnętrznego Najświętszych Serc, z którego pomocy korzystał już w swych poprzednich fundacjach. Ich pracy O. Mateo nie ograniczył wyłącznie do rozdzielania broszur, ulotek i obrazków, ani do poszukiwania nowych chętnych. Żądał od nich, aby wyjaśniały, na czym polega intronizacja, aby przekonywały rodziny do dokonania jej i przygotowały je do tej uroczystości. Zobowiązał je, aby do bezpośredniego apostolstwa dodały apostolstwo drogą korespondencji. Sam dawał im w tym względzie najlepszy przykład, gdy odpisywał na ogromną ilość listów. Przynaglane przez swego kierownika współpracownice O. Mateo, prześcigały się w żarliwości, aby rozpowszechniać to nowe dzieło, wykorzystując przy tym własne kontakty, a zwłaszcza sieć Stowarzyszenia rozprzestrzenioną w całym kraju i kilku sąsiednich państwach. W owym czasie powierzanie zadań ściśle kościelnych osobom świeckim, a zwłaszcza kobietom, było rzeczą zupełnie nową. Powodowany koniecznością, a także Duchem Bożym, Ojciec Mateo wyprzedził w ten sposób swoją epokę. Tworząc nowe dzieło wymyślił równocześnie nowe narzędzie - Sekretariat, który stał się prekursorem Akcji Katolickiej. Intronizacja rozszerzała się z rodzin na wspólnoty zakonne, na kolegia, szpitale. Była już wystarczająco rozpowszechniona, aby w roku 1909 dwa dzienniki: „El Chilendo” oraz „La Union” intronizowały Najświętsze Serce w swoich biurach. Stopniowo dzieło to przenosiło się z płaszczyzny lokalnej na płaszczyznę regionalną, narodową, a wreszcie międzynarodową. Wkrótce pojawiła się potrzeba stworzenia organu prasowego, który podsycałby płomień apostolstwa, podtrzymywał żarliwość, dawał wskazówki i zawierał wiadomości. Ojciec Mateo nie musiał szukać daleko. Jego współbracia, Ojcowie Najświętszych Serc zaczęli wydawać na początku 1910 roku miesięcznik „El Primer Viernes” („Pierwszy Piątek”), przeznaczony dla członków Stowarzyszenia Najświętszych Serc. Przed upływem roku stał się on również organem Intronizacji. Artykuły drukowane na łamach tego miesięcznika, chociaż cieszyły się wielką poczytnością, nie mogły jednak dorównać słowu żywemu oraz osobistym kontaktom czytelników z twórcą Dzieła Intronizacji. O. Mateo rozpoczął więc objazdy z seriami kazań, najpierw do stolicy Chile - Santiago, gdzie ustanowił drugi sekretariat, a następnie do trzeciego co do wielkości miasta Chile - Concepcion, w którym również założył sekretariat. Odwiedzał także mniejsze miejscowości. W 1911 roku rozpoczął długą serię corocznych okólników skierowanych do rodzin. Na podstawie otrzymanych sprawozdań ocenił ilość dokonanych intronizacji w ciągu pierwszych trzech lat swojej działalności na 120 tysięcy. Tej naturalnej ekspansji Dzieła zaczęły towarzyszyć również aprobaty biskupie. Już w czerwcu 1908 r. biskup Santiago zatwierdził pierwszą książeczkę, która ukazała się w celu szerzenia dzieła Intronizacji. Powiadomiony o sukcesach Dzieła Ojciec Święty Pius X, przysłał swe apostolskie błogosławieństwo tak dla samego Dzieła, jak i dla kapłanów poświęcających się jego szerzeniu. Biskupi chilijscy widząc, jak wielkie i trwałe są skutki wprowadzenia Pana Jezusa do rodzin poprzez Intronizację pragnęli, aby dzieło to zostało rozpropagowane w całym kraju. Nieco później wnieśli prośbę do Stolicy Apostolskiej, aby udzieliła odpustów rodzinom, które przeprowadziły w ich diecezjach Intronizację Serca Pana Jezusa. Prośba ta została wysłuchana i papież św. Pius X udzielił odpustów dekretem z dnia 24 lipca 1914 roku. Jego następca na Stolicy Piotrowej, Benedykt XV, we wspomnianym wcześniej liście z 27 kwietnia 1915 r., rozciągnął ten przywilej na rodziny całego świata. Przy tej okazji Ojciec Święty gorąco zachęcił do tej praktyki oraz wskazał, jak bardzo jest ona na czasie i jak wielkie przynosi korzyści. Warto przytoczyć również list Benedykta XV z 29 lutego 1916 r., w którym Papież nazywa O. Mateo fundatorem dzieła intronizacji. List ten napisał Benedykt XV po włosku. Czytamy w nim m. in.: „(...) P. Matteo Crawley-Boevey, fundatore della benemerita Opera della Consacrazione delle famiglie cattoliche al S. Cuore di Gesu (...)”. Ówczesny Prefekt Kongregacji Rozkrzewiania Wiary, holenderski kardynał van Rossum, pisał w dniu 23 maja 1916 r., że Papież pragnie, aby wielkie dzieło intronizacji coraz bardziej się rozwijało i aby rodziny katolickie spełniały pragnienia Bożego Serca. Po takich zachętach nastąpił szybki rozwój Intronizacji. Po Chile, Peru, Ekwadorze, Urugwaju, Argentynie, Brazylii, Kolumbii, Panamie, Boliwii, Stanach Zjednoczonych, Meksyku i Wenezueli, Intronizacja zaczęła przenikać również do Europy. W chwili ponownego przybycia O. Mateo na Stary Kontynent w 1914 roku była ona już częściowo znana. Jego pobyt w krajach europejskich i wspaniałe. nauki o miłości Serca Jezusowego w czasie, kiedy w Europie szalała I Wojna Światowa, przyczyniły się do jeszcze piękniejszego rozkwitu Dzieła. W 1915 r. dzieło Intronizacji zostało potwierdzone i polecone przez 210-ciu biskupów, arcybiskupów i kardynałów europejskich. 15 czerwca 1916 roku zebranie, zorganizowane w Rzymie przez duchowieństwo, skupiło wokół kardynałów Billot’a i van Rossum - wielkich przyjaciół i protektorów Dzieła Intronizacji - siedmiu biskupów i przeszło 500 kapłanów. Z każdym rokiem przybywało rodzin dokonujących intronizacji Serca Jezusowego w swoich domach. Jak już wcześniej wspomniano, intronizacji dokonywały nie tylko pojedyncze osoby i rodziny, ale także szkoły, wyższe instytucje naukowe, biura urzędowe, magistraty, izby deputowanych, różnego rodzaju związki i kongresy, a także całe parafie, dekanaty i diecezje. Intronizacji dokonywali też żołnierze francuscy w okopach, ponieważ nie jest ona przywiązana do miejsca, lecz do osoby; dokonywano jej w więzieniach i poszczególnych celach więźniów, w hotelach i na okrętach. W tym samym czasie, co w Europie, szerzyło się dzieło Intronizacji w Azji i Afryce oraz na wyspach Oceanu Indyjskiego i Pacyfiku. Oczywiście sam O. Mateo nie mógłby spowodować tak szybkiego rozpowszechniania się Intronizacji w całym świecie. W tym pięknym dziele ogromną pomocą służyli mu jego współbracia, a zwłaszcza zakładane przez niego sekretariaty. Oprócz tego liczne odezwy i listy, które rozchodziły się na wszystkie strony świata pozyskiwały coraz to nowych apostołów Króla miłości w najodleglejszych krajach.

2. INTRONIZACJA NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA W DZIAŁALNOŚCI APOSTOLSKIEJ I TWÓRCZOŚCI PISARSKIEJ OJCA MATEO W życiu i działalności O. Mateo można wyraźnie wyodrębnić trzy etapy: pierwszy obejmuje okres od święceń kapłańskich w 1898 r. do roku 1907, kiedy to oficjalnie powstało Dzieło Introni zacji; drugi obejmuje lata 1907-1945, kiedy w jego działalności apostolskiej zdecydowanie dominuje Intronizacja, i wreszcie etap trzeci - od roku 1945 do śmierci w 1960 r. - w którym na plan pierwszy wysuwa się praca nad uświęceniem kapłanów. Jeżeli dokładnie prześledzimy całe życie O. Mateo pod kątem Intronizacji zauważymy, że zarówno pierwszy, jak i ostatni z wyżej wymienionych etapów pozostają w ścisłym związku z tym centralnym, jakim była praca nad powstaniem i rozwojem Dzieła Intronizacji Serca Jezusowego. W tym kontekście można powiedzieć, że Ojciec Mateo został przez Opatrzność Bożą powołany do tego, aby stać się światowym apostołem Społecznego Panowania Serca Jezusa w rodzinie, a przez rodzinę w całym społeczeństwie. Już bowiem po święceniach kapłańskich można zauważyć w jego życiu i działalności opatrznościowy element, jakim było ukierunkowanie się ku rodzinnemu i społecznemu apostolstwu. W bardzo młodym wieku powierzono mu kierowanie Stowarzyszeniem Zewnętrznym Najświętszych Serc. W tej roli nawiązywał stałe i bliskie kontakty z wieloma rodzinami, które pragnął uświęcić właśnie przez nabożeństwo do Najświętszych Serc, cechujące jego Zgromadzenie. Niewątpliwie te starania o zaprowadzenie Królestwa Najświętszego Serca w życiu rodzinnym i społecznym zainspirowały pierwszą próbę tego, co później nazwał „Intronizacją”, a co wówczas przedstawiał jako „Uroczyste poświęcenie” rodzin Najświętszemu Sercu. Była to nieśmiała i lokalna próba, którą podjął około 1905 roku w swym najbliższym otoczeniu i za zezwoleniem przełożonych. Próba ta dała w następstwie bardzo pomyślne wyniki, które zachęciły młodego apostoła. Było to niewątpliwie jedno z najbardziej bezpośrednich odległych przygotowań, zawierające w zarodku to, co będzie mu ukazane w Paray-le-Monial w 1907 roku jako opatrznościowy środek do zrealizowania otrzymanej misji światowej. Powyższe fakty dla O. Mateo były czymś w rodzaju bardzo cennego przyuczania się do prowadzenia w niedalekiej przyszłości krucjaty Intronizacji. Podobnie ostatni okres jego działalności, w którym centralne miejsce zajmowała praca nad uświęceniem kapłanów, nie był czymś całkowicie oderwanym od misji, jaką otrzymał w Parayle-Monial w 1907 roku. Przytoczmy tu fragment jego sprawozdania dla Przełożonego Generalnego z października 1945 r., w którym tłumaczył powody tego nowego kierunku pracy: „Wydaje się rzeczą oczywistą, że niespodziewany zwrot, jaki przybrała moja kaznodziejska akcja, był po prostu wzmocnieniem tego, co słusznie nazywamy „Królestwem Serca Jezusowego”, ale tym razem opartym na wspaniałej podwalinie, na uświęceniu duchowieństwa. To więc pozostanie już na pierwszym planie, zaś organizacja tego drogiego nam Dzieła nadejdzie w swoim czasie jak dojrzały owoc, którego ożywczym sokiem będzie płomienna miłość kapłanów do Najświętszego Serca Jezusa.”44 Ojciec Mateo był przekonany, że bez uświęcenia duchowieństwa i bez głębokiego nabożeństwa do Serca Bożego u kapłanów, nie można mówić o rozwoju i pogłębieniu tego nabożeństwa u wiernych. W rekolekcjach dla przełożonych zakonów żeńskich w Kanadzie zwierza się, że jako młodego kapłana porywały go trzy sprawy: wiedza, kaznodziejstwo i praca. Z biegiem lat przekonywał się coraz bardziej, że wiedza, kaznodziejstwo i działalność zewnętrzna są konieczne, ale bez osobistej świętości kapłan niewiele dokona. Dlatego ostatnie lata swego życia poświęcił pracy nad uświęceniem kleru. Równocześnie przez kapłanów propagował wśród wiernych kult Serca Bożego, a w Jego ramach dzieło Intronizacji. Ojciec Mateo realizował słuszny pogląd, pragnąc uczynić z kapłanów apostołów Serca Jezusowego. Powołanie kapłańskie jest bowiem przede wszystkim powołaniem miłości. Całe swoje życie Ojciec Mateo poświęcił więc sprawie społecznego panowania Najświętszego Serca Jezusa, a nie tylko okres od 1907-1945 roku, kiedy to dzieło Intronizacji dominowało w jego działalności apostolskiej. Niemniej jednak faktem pozostaje, że właśnie w tym centralnym okresie jego życia, obejmującym 38 lat, O. Mateo tak rozwinął swoją działalność, że stał się światowym Apostołem Intronizacji Serca Pana Jezusa, a propagowane przez niego Dzieło było znane i przyjmowane przez miliony ludzi na całym świecie. Pomiędzy rokiem 1914 a 1935 podróżował po wielu krajach europejskich. W latach 1935 - 1940 rozszerzył swoją krucjatę na Daleki Wschód. Odwiedził wtedy Chiny, Japonię, Mandżurię, Koreę, Filipiny, Indochiny, Malezję, Indonezję, Indie i Hawaje. Wszędzie głosił miłość Serca Jezusowego, przeprowadzał setki intronizacji w domach, zakładał sekretariaty. Jego szczególnym charyzmatem była całkowita wiara w dzieło, któremu się poświęcił.

Zasięg działania O. Mateo, jak już wspomnieliśmy, nie ograniczał się tylko do rodziny, aczkolwiek była ona głównym przedmiotem jego starań. Od początku, obok ceremonii rodzinnej propagował i praktykował Intronizacje Najświętszego Serca w szkołach, szpitalach, w różnego rodzaju kółkach lub dziełach apostolskich, we wspólnotach, a nawet w więzieniach. Czynił tak dlatego, że dla niego Intronizacja w rodzinie nie była celem, lecz głównym środkiem do osiągnięcia zasadniczego celu: teoretycznego i zarazem praktycznego uznania panowania Serca Jezusa nad całą rodziną ludzką. Miał on wyraźnie na uwadze ognisko domowe w jego społecznej funkcji wychowawczej i religijnej. Uświęcenie rodziny było dla O. Mateo tylko sposobem na zapewnienie „jednego żywego kamienia” więcej do budowania powszechnego Królestwa Jezusa Chrystusa. Dążył on niezmiennie do tego samego celu, każąc uznać uroczyście to Królestwo również w rodzinach w szerszym znaczeniu tego słowa: poprzez placówki szkolne, charytatywne, społecznego apostolstwa. Nie sposób nie wspomnieć tutaj o licznych intronizacjach publicznych w miastach, prowincjach, wśród narodów - intronizacjach, które były jednym z najpiękniejszych rezultatów jego kampanii. W swojej działalności apostolskiej pragnął zrealizować wszystkie prośby Serca Jezusowego z Paray-le-Monial, a nie tylko te, które dotyczyły rodziny. We wszystkich poczynaniach jego wizja miała wyraźnie powszechny charakter: wszystkie one powinny przyczynić się do społecznego panowania Króla Miłości. Aby zapewnić swej krucjacie nadprzyrodzoną pomoc O. Mateo bardzo wcześnie powołał do istnienia „Ligę stałej Komunii św. w intencji społecznego panowania Najświętszego Serca”, uzupełnioną później o „Ligę codziennej Mszy św.” założoną w tej samej intencji. Ojciec Mateo dostrzegł również ogromną siłę apostolstwa dzieci, toteż założył dla nich „Ligę Beniaminków i Tarsycjuszy Najświętszego Serca”, prosząc je, aby modliły się, przyjmowały Komunię św., czyniły ofiary w intencji Społecznego Królestwa Króla Miłości. W tym samym celu korzystał z apostolskiego potencjału „dusz cierpiących i doświadczanych”, polecając im codzienne odmawianie tej pięknej modlitwy: „Serce Jezusa, ofiaruję Ci przez Niepokalane Serce Maryi skarb wszystkich moich cierpień fizycznych i moralnych. Co więcej - błogosławię Cię, Królu Miłości, w moim bólu w zamian za Twoje społeczne panowanie”. Troska o to społeczne panowanie Króla Miłości kazała Ojcu Mateo nadać, zarówno intronizacji rodzinnej, jak i wszystkim jego staraniom apostolskim charakter głęboko wynagradzający połączony z zadośćuczynieniem społecznym. Aby zwiększyć wagę tego zadośćuczynienia O. Mateo, inspirowany adoracją Najświętszego Sakramentu w swojej zakonnej rodzinie, wynalazł „Adorację nocną w rodzinie”, która miała wyraźnie zaznaczony charakter zadośćuczynienia społecznego. „Adoracja nocna w rodzinach jest motorem naszej świętej wojny. Intronizacja jest żywa i przeżywana zwłaszcza poprzez nią” - pisał w liście z 8 października 1945 roku. W 1917 r. Ojciec Mateo założył dla potrzeb Dzieła Intronizacji biuletyn, któremu nadał tytuł „Społeczne Królestwo Najświętszego Serca”. Był bowiem zdania, że ta nazwa w najlepszy sposób oddaje zarówno ideał, jak i program Dzieła Intronizacji. I chociaż po II wojnie światowej zmienił ten tytuł (w celu uniknięcia pomieszania z innymi, podobnymi tytułami), to jednak zadbał o to, aby był on zachowany w dobrze widocznym podtytule. Twórczość Ojca Mateo jest znana na całym świecie. Archiwum Intronizacji Serca Bożego w Rzymie posiada ponad 2700 listów O. Mateo, które jednak stanowią tylko część jego dorobku pisarskiego. Oprócz listów opublikował m.in. kilka książek i broszur oraz cały szereg artykułów w różnych czasopismach i biuletynach. Najbardziej znaną książką O. Mateo jest „Jezus, Król Miłości”. Cała pierwsza część tej książki jest poświęcona Intronizacji i taki też nosi tytuł. Druga część składa się z myśli kaznodziejskich przeznaczonych dla kapłanów, kleryków, sióstr zakonnych, a także dla wiernych żyjących w świecie. Nie ma dokładnej statystyki ilości tłumaczeń i wydań tego dzieła. Rozeszło się ono w milionach egzemplarzy. Znane są tłumaczenia tej książki z języka francuskiego na niemiecki, angielski, chiński, hiszpański, flamandzki, węgierski, włoski, japoński, portugalski... Dla przykładu podamy, że wydanie w języku francuskim z 1928 r. rozeszło się w nakładzie 55 tys. egzemplarzy. Nakład w języku włoskim wynosił 100 tys. egzemplarzy. W języku angielskim ukazały się 3 wydania: w Anglii, USA i Indiach. Znany teolog, ks. Aleksander Żychliński przetłumaczył to cenne dziełko na język polski. Pierwsze polskie wydanie ukazało się w 1929 r. Nakład drukowany był w Belgii, w Braine-le-Comte. Wszystkie następne wydania drukowane były już w Polsce. Po II wojnie światowej w Poznaniu ukazały się dwa nakłady. „Jezus Król Miłości” rozchodził się z niebywałą szybkością. O wielkiej wartości tego dzieła świadczy chociażby opinia Prymasa Polski kard. Augusta Hlonda (*88*-*948), który zaliczył je do kilku najlepszych dzieł po księgach Pisma Świętego. Oprócz wydań książkowych fragmenty drukowane były w czasopiśmie „Msza święta”. Zasady i myśli dotyczące intronizacji Najświętszego Serca Jezusowego wydane były też w Poznaniu w osobnej broszurze pt. „Intronizacja”. Jest ona właściwie wiernym przedrukiem pierwszej części książki „Jezus, Król Miłości”. Zanim powstała wspomniana książka, O. Mateo wydał w Chile na początku swojej działalności intronizacyjnej broszurkę na temat intronizacji. Omówił w niej poświęcenie rodzin katolickich Sercu Bożemu przez Niepokalane Serce Matki Najświętszej. Książeczka ta ukazała się w Santiago w 1911 r. Napisana została i wydana po hiszpańsku. Następnie z hiszpańskiego została przetłumaczona na następujące języki: francuski, angielski, niemiecki, włoski, portugalski i arabski. Najbardziej rozpowszechnione jest wydanie tej broszury w języku francuskim. Mimo tak wielkiej poczytności publikacji Ojca Mateo jego twórczość tylko w niedoskonałym stopniu oddawała to, co wyrażał całą swoją osobowością: swoim żywym słowem, głęboką wiarą i miłością. Warto jednak prześledzić, przynajmniej w niektórych - tych najbardziej ekspresywnych jego pismach, - w jaki sposób wyrażał ideał, który pobudzał go do pierwszych i skromnych prób przeprowadzenia intronizacji w 1905 r., jeszcze zanim otrzymał w Paray-le-Monial misję zdobywania dla Najświętszego Serca całego świata - rodzinę po rodzinie.

W swoim „Pamiętniku” spisanym pod koniec życia pisał: „Trzeba, ażeby królował: w komórce społecznej i poprzez komórkę społeczną, jaką jest rodzina... w społeczeństwie będącym uporządkowanym zbiorem rodzin... i w końcu poprzez nie wśród ludów i narodów. Król na mocy prawa Boskiego, ponieważ jest Bogiem... Król Miłości - dzięki Odkupieniu na Krzyżu.”49 W tych kilku linijkach zawarte jest streszczenie 50 lat jego apostołowania na rzecz Intronizacji. Przytoczmy jeszcze: „Uważam, że nie ma dzieła, które zapewniałoby równie dobrze Królestwo Pana nad jednostkami i nad zbiorowością, jak dzieło, które intronizuje Go w charakterze Króla rodziny” (marzec 1912). W 1916 r. pisał: „Przypominam wam, że Papież (Benedykt XV – przyp. red.) pragnie tego Dzieła i że popiera je ze wszystkich sił, ponieważ widzi w nim jedyny środek do odnowy całego społeczeństwa, poprzez odnowę małego społeczeństwa, jakim jest rodzina.” „Mówiąc: Będę królował Jezus miał z pewnością na uwadze swoje społeczne Królestwo. Krucjata Intronizacji dąży właśnie do tego Królestwa utworzonego społecznie poprzez głęboką chrystianizację rodziny” (maj 1919). „Dzieło, które w ten sposób wygładza i obrabia żywe kamienie - rodziny, z których buduje się społeczną budowlę - musi być koniecznie przedsięwzięciem społecznego odkupienia” (marzec 1919). „Intronizacja Najświętszego Serca nie jest tylko pobożną formułką, nie jest to tylko czcigodny obraz na honorowym miejscu w domu - to jest ważne, ale to nie wszystko. Intronizacja jest bowiem Boskim Królestwem uznanym na całe życie w poddaniu się Jezusowi, Królowi Miłości. Poprzez Intronizację chcemy wprowadzić do rodzin nie jakąś drobną praktykę religijną, lecz wielkie miłosierdzie, życie głęboko apostolskie, które jest jego logiczną konsekwencją. Dążymy aż do przesady do wprowadzenia Królestwa Serca Jezusowego, Jego panowania nad wszystkimi dziedzinami ducha i serca, we wszystkich domenach działalności prywatnej, społecznej i publicznej, po to, aby zrealizować słowa Ewangelii: Wszystkie narody będą Mu służyły”. W 1922 roku O. Mateo pisał: „Do pomysłu zwykłego poświęcenia się Najświętszemu Sercu w ognisku rodzinnym nasza krucjata dodała i uwypukliła jako podstawową cechę Intronizacji, jako znamię rozpoznawcze drogiego nam Dzieła, oficjalne i praktyczne uznanie Królestwa Miłości Serca Jezusa, Jego społecznego panowania jednogłośnie uznanego przez malutką ojczyznę, jaką jest rodzina.” O. Mateo powraca do tego w 1926 roku: „Od początku buntowaliśmy się przeciwko strasznemu złu społecznego i politycznego laicyzmu, przeciw temu szkodliwemu modernizmowi, który faktycznie zdetronizował Jezusa w życiu rodzinnym, społecznym i narodowym, redukując Go do roli Króla, z którego się szydzi, Króla zakrystii lub kogoś w tym rodzaju... Nasze dzieło zamierza przeprowadzić kontrrewolucję i być równocześnie uroczystym i praktycznym zadośćuczynieniem za te zbrodnie obrazy Bożego Majestatu.”51 W końcu w 1946 r. napisał”: „Intronizacja jest hołdem uwielbienia, społecznego zadośćuczynienia i żarliwej miłości, który rodzina - jako komórka społeczna - składa Sercu Jezusa jako Królowi społeczeństwa. W tym sensie absolutnie doktrynalnym intronizacja nie jest tylko prostym i pięknym poświęceniem. Jest ona hołdem składanym Bogu w duchu miłości i zadośćuczynienia za współczesne społeczne odstępstwo. Jest to zawołanie: Witaj, Królu! Chcemy, aby On nad nami panował małej ojczyzny w imieniu dużej ojczyzny.” Wniosek nasuwa się sam: dla Ojca Mateo rodzinne królestwo Serca Jezusowego jest głównym środkiem do osiągnięcia najważniejszego celu: Królestwa Serca Jezusa nad chrześcijańskim społeczeństwem.

3. REZULTATY DZIAŁALNOŚCI INTRONIZACYJNEJ O. MATEO Każde dzieło, któremu towarzyszy aprobata ze strony Pana Boga musi przynosić owoce. Już to, co dotychczas powiedzieliśmy na temat intronizacji pozwala zauważyć, że praca O. Mateo nad założonym przez siebie Dziełem nie była bezowocna. Co więcej - rezultaty jego działalności intronizacyjnej były tak wielkie, że trzeba im poświęcić nieco więcej uwagi. Gdybyśmy chcieli ogólnie podzielić owoce pracy O. Mateo nad zdobywaniem rodzin dla Najświętszego Serca Jezusa, to trzeba by wyróżnić wśród nich takie, które są wynikiem jego ogromnego zaangażowania, pomysłowości i gorliwości apostolskiej oraz te, które są skutkiem bezpośredniego działania Bożego. Do pierwszej grupy należałoby zaliczyć, przede wszystkim, liczne sekretariaty parafialne, diecezjalne, narodowe i międzynarodowe oraz ligi zakładane przez O. Mateo jako pomoc w rozszerzaniu dzieła Intronizacji na całym świecie; dalej - pobożne stowarzyszenia, których celem jest utrwalenie owoców Intronizacji i wreszcie - rodziny, które dokonały w swoim domu aktu Intronizacji. W drugiej grupie znalazłyby się natomiast różne łaski nadprzyrodzone, wśród których na plan pierwszy wysuwają się liczne nawrócenia, będące jakby „Bożą pieczęcią” przyłożoną do Dzieła O. Mateo. Wśród owoców działalności intronizacyjnej O. Mateo należy również wymienić, jako osobną grupę, liczne aprobaty biskupie, wśród nich także najwyższe aprobaty kolejnych Biskupów Rzymu, stanowiące nie tylko rezultat zabiegów Założyciela i Apostoła Intronizacji, lecz także wynik przekonania pasterzy Kościoła o nadprzyrodzonym charakterze misji O. Mateo. Przyjrzyjmy się dokładniej tym wszystkim owocom prowadzonej przez Ojca Mateo krucjaty Intronizacji, aby mieć pełniejszy obraz jej znaczenia dla rozwoju i pogłębienia się życia chrześcijańskiego wśród niezliczonej rzeszy rodzin katolickich w pierwszej połowie XX stulecia. Rozpocznijmy od tego, co stanowi chyba najpoważniejszy argument, przemawiający na korzyść tego Dzieła, mianowicie od łask nadprzyrodzonych. Te łaski byty tak wielkie i liczne, że Ojciec Mateo stwierdził ze słusznością, iż Dzieło Intronizacji nosi na sobie wybitnie Boskie znamię cudu, zaś jezuita - o. Anzuini, który przez wiele lat byt gorliwym kierownikiem Dzieła we Włoszech powiedział, że cuda łask i nawróceń są jakby cechą charakterystyczną tego Dzieła.53 Jeśli przypomnimy sobie słowa O. Mateo, kiedy mówił, że „intronizacja nie jest niczym innym, jak doskonałym urzeczywistnieniem wszystkich żądań Najświętszego Serca wyrażonych w Paray-le-Monial oraz wszystkich obietnic, towarzyszących tym żądaniom”, to problem cudownych łask i nawróceń towarzyszących Dziełu Intronizacji będziemy mieli wyjaśniony. Nie są one bowiem niczym innym, jak tylko wypełnieniem obietnic, jakie Serce Najświętsze uczyniło rodzinom, w których Jego obraz będzie doznawał szczególnej czci. Trudno byłoby wyliczyć wszystkie cudowne nawrócenia, jakie się dokonały za sprawą działalności intronizacyjnej O. Mateo. Wiele spośród nich zostało opisanych w licznych broszurach i biuletynach, poświęconych intronizacji. Sam Ojciec Mateo podaje kilka przykładów w swojej książce „Jezus, Król Miłości” oraz w wielu artykułach. Oto jeden z nich: Pewna osoba, której mąż zajmował wysokie stanowisko społeczne, lecz był niewierzącym, a nawet wrogo usposobionym do religii, pragnęła uczynić Intronizację w swoim domu. Obawiała się jednak, że jej mąż sprzeciwi się zawieszeniu obrazu Serca Jezusowego w ich domu, a tym bardziej w salonie, ponieważ zwykle i ona, i inni członkowie rodziny musieli ukrywać się przed nim z praktykami religijnymi. Kapłan, którego się radziła, zachęcał ją do wyjawienia mężowi swego zamiaru i do zaproszenia go na tę uroczystość. Posłuchała tej rady i ku jej wielkiemu zdziwieniu mąż nie tylko się zgodził na wszystko, ale również obiecał swą obecność. W ostatniej chwili jednak zabrakło mu odwagi. Intronizacja odbyła się w wyznaczonym czasie, lecz bez ojca rodziny. Gdy matka modliła się jeszcze z dziećmi przed obrazem Najświętszego Serca prosząc o nawrócenie męża, ten wszedł do pokoju, a spojrzawszy na obraz, wzruszony wyszedł do ogrodu. Po chwili wrócił, znów spojrzał na obraz i wielkie wzruszenie odbiło się na jego twarzy. „Coście tu zrobili?” - zapytał. „Poświęciliśmy się Sercu Jezusowemu i modliliśmy się” - odpowiedziała matka. „Lecz co tutaj zaszło? Co się stało, kto tutaj jest? Czuję czyjąś obecność, czuję Boga.” Upadł na kolana i szlochał jak dziecko. Nawrócenie tego człowieka było całkowite. Nie tylko sam zwrócił się do Boga, lecz również z całą gorliwością poświęcił się dziełu Intronizacji.

I drugi przykład: Pewien przewodniczący loży masońskiej, wskutek Intronizacji uczynionej w jego domu przez pozostałych członków rodziny, poszedł do spowiedzi, a na dowód szczerości swego nawrócenia odniósł kapłanowi dokument stwierdzający jego oddanie się szatanowi, podpisany 50 lat wcześniej.  

Te cudowne nawrócenia, jak już wspomnieliśmy, były tak charakterystyczne dla dzieła Intronizacji, że O. Mateo powiedział kiedyś w rozmowie z papieżem: „Ojcze Święty, utraciłem wiarę w cuda; wierzyć bowiem może tylko ten, kto nie widzi; ja zaś cuda widuję codziennie”.57 Jakby na potwierdzenie tych słów biskup Montevideo powiedział odnośnie owoców pracy apostolskiej Ojca Mateo takie słowa: „Twoja misja rodzi zmartwychwstanie do życia w miłości. To, co widziałem, to nie było zmartwychwstanie pojedynczych ludzi, ale to cały cmentarz zmartwychwstał”.58 Wśród pierwszej grupy owoców pracy apostolskiej O. Mateo nad Dziełem Intronizacji na pierwszym miejscu zostały wymienione sekretariaty i ligi pomocnicze. Zamysłem O. Mateo przy zakładaniu sekretariatów Intronizacji było stworzenie odpowiedniej bazy organizacyjnej w celu szybszego i łatwiejszego popularyzowania idei intronizacji na całym świecie. Sekretariat składa się z grupy zelatorów lub zelatorek, którzy zamierzają szerzyć wszelkimi możliwymi środkami Intronizację Najświętszego Serca w rodzinach. W zależności od tego, jaki obszar obejmuje, sekretariat może być: parafialny, dzielnicowy, diecezjalny, narodowy lub międzynarodowy. Na jego czele stoi dyrektor, którym, o ile to możliwe, powinien być kapłan. Do czuwania nad całością Dzieła Intronizacji zostało utworzone Naczelne Kierownictwo Intronizacji, którego siedziba mieściła się przez wiele lat w domu Zgromadzenia Najświętszych Serc w Belgii, w miejscowości Braine-le-Comte. Obecnie jest to dom macierzysty tegoż Zgromadzenia przy ul. Picpus w Paryżu. W celu zapewnienia stałej pomocy głównemu Dziełu, Jego założyciel, O. Mateo, powołał także do istnienia różne ligi modlitwy i apostolstwa, które, chociaż nie były niezbędne, to jednak zawsze służyły mu wielką pomocą, a także były ogromnym zapleczem modlitewnym Dzieła Intronizacji. Oto one: Liga stałej Komunii św. na intencję społecznego panowania Najświętszego Serca Jezusa, Liga codziennej Mszy św. ofiarowa nej w tej samej intencji, Liga Beniaminków i Tarsycjuszy Najświętszego Serca, założona przez O. Mateo specjalnie dla dzieci i młodzieży i wreszcie Liga cierpienia wyłoniona spośród osób chorych i cierpiących.59 Trzeba także wspomnieć o praktyce „Godziny świętej”, którą z dwóch powodów można zaliczyć do lig pomocniczych Intronizacji: po pierwsze, według świadectwa tych, którzy kierują tą praktyką, apostolstwo Intronizacji przyczyniło się w wielkim stopniu do jej rozpowszechnienia na całym świecie, a po drugie, wprowadziło zwyczaj odbywania jej w intencji rozszerzenia społecznego panowania Najświętszego Serca. W celu utrwalenia owoców Intronizacji zostało również założone Pobożne Stowarzyszenie Społecznego Panowania Najświętszego Serca Jezusa w rodzinach chrześcijańskich. Jak głoszą jego ustawy, stowarzyszenie to chce połączyć węzłem stałym i kanonicznym, pod przewodnictwem własnych pasterzy, rodziny, które dokonały Intronizacji Najświętszego Serca, aby ułatwić im wytrwanie i lepiej zabezpieczyć zbawienne skutki tego aktu. Bez wątpienia największym pod względem liczby owocem działalności intronizacyjnej O. Mateo były jednak rodziny, które dokonały w swoim domu aktu Intronizacji i poświęciły się Najświętszemu Sercu Jezusa. O ile w 1911 roku, a więc zaledwie po trzech latach swojej działalności, O. Mateo oceniał, w oparciu o otrzymane sprawozdania, ilość dokonanych Intronizacji na 120 tys., to w roku 1913 szacował, że liczba „intronizujących” rodzin - takiego właśnie użył określenia - dochodziła już do 400 tysięcy. Ta liczba oczywiście z każdym rokiem wzrastała. W marcu 1914 r. liczono w przybliżeniu półtora miliona takich rodzin, a w maju 1915 r. już 3 miliony. W miarę upływu lat dzieło Intronizacji przybierało coraz bardziej rozmiary ogólnoświatowe, tak, że usiłowanie, aby zamknąć je w liczbach byłoby jego pomniejszeniem. O skuteczności akcji Ojca Mateo świadczy również fakt, że z działalnością tego gorliwego apostoła zbiega się uroczyste i oficjalne poświęcenie Hiszpanii (30 maja 1919 r.), Meksyku (6 stycznia 1914 r.) oraz Belgii Najświętszemu Sercu. Tak więc nie tylko poszczególne rodziny, ale całe narody dokonywały aktu poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusa. Na koniec wypada zatrzymać się nieco dłużej nad kwestią biskupich aprobat dla dzieła Intronizacji. Jest to zagadnienie o tyle ciekawe, że nie wszyscy biskupi akceptowali z początku to Dzieło, podejrzewając Ojca Mateo o próbę wprowadzenia w Kościele jakiegoś nowego nabożeństwa. Tak było chociażby w przypadku biskupa Madrytu, który wydał pismo stwierdzające, że nie może aprobować intronizacji Serca Jezusowego, ponieważ jest to nowość, bez żadnych podstaw teologicznych i rzekomo podpada pod dekret potępiający Stolicy Apostolskiej. Podobnie zachował się arcybiskup Gauthey, ordynariusz Besançon, który przestrzegał przed intronizacją Serca Jezusowego uważając ją za niebezpieczną nowość oraz zakazał Ojcu Mateo używania słowa „intronizacja”. Aby rozwiać piętrzące się trudności O. Mateo udał się wówczas do Rzymu i poprosił o audiencję u papieża Benedykta XV. Ojciec św. został poinformowany o sukcesach Dzieła Intronizacji oraz o przeszkodach i trudnościach, z jakimi musiał się borykać Ojciec Mateo. Aby zapobiec dalszym kłopotom papież obiecał, że sam napisze do O. Mateo list w tej sprawie. I rzeczywiście, 27 kwietnia 1915 r. Benedykt XV napisał do Ojca Mateo wspomniany wcześniej list, który został opublikowany 6 maja 1915 roku w urzędowym organie Stolicy Apostolskiej - „Acta Apostolicae Sedis”. Był to ogromny triumf Ojca Mateo. Benedykt XV podał w tym liście definicję intronizacji i w całej pełni zaaprobo wał to Dzieło. W tym miejscu ciekawe będzie zbadanie w świetle dokumentów, jak pozostali Biskupi Rzymu rozumieli przesłanie O. Mateo, ponieważ w tym właśnie sensie zaaprobowali oni, zalecili i poparli tę krucjatę. Rozpoczniemy jednak od poprzednika Benedykta XV - św. Piusa X, na którego pontyfikat przypada powstanie Dzieła Introniza cji. Znamy już przebieg pierwszej audiencji O. Mateo u św. Piusa X, w czasie której otrzymał pełną aprobatę dla swojego dzieła. Papież ten, słysząc, jak O. Mateo przedstawia mu cel swego apostolstwa, odgadł bez trudu społeczne znaczenie Intronizacji i zaaprobował ją jako „Dzieło społecznego ocalenia”. Główną myślą Benedykta XV przy wydawaniu wspomnianego wyżej listu aprobujące go Intronizację były słowa skierowane wprost do O. Mateo: „Nie ma nic stosowniejszego dla naszych czasów nad dzieło przez ciebie rozpoczęte”. Z kolei papież Pius XI często podkreślał ten wydźwięk społeczny dzieła Ojca Mateo: „Obecnie, bardziej niż kiedykolwiek - pisał 15 grudnia 1923 r. - przy wielkich zaburzeniach we wszystkich dziedzinach, trzeba koniecznie, aby w społeczeństwie zapanował wreszcie Król Pokoju, Jezus Chrystus, który jest Drogą, Prawdą i Życiem.” 21 października 1928 r. Papież gratulował Ojcu Mateo, „że skorzystał z ustanowienia liturgicznego święta Królestwa Najświętszego Serca dla podwojenia gorliwości apostołów Intronizacji, których celem jest przyczynienie się do zwycięstwa Boskich praw w rodzinie i społeczeństwie.” Nie inaczej pisał Pius XII, gdy zwracał się do założyciela Intronizacji. Pochwalił go za to, że stał się „niestrudzonym apostołem tej pobożnej praktyki, tak nadającej się do rozpowszechniania w rodzinach i wśród narodów Królestwa miłości, miłosierdzia i pokoju Boskiego Zbawiciela” (13 lipca 1942). W swym liście z 11 lipca 1948 r. Pius XII życzył Ojcu Mateo powrotu do zdrowia, aby mógł kontynuować swoje apostolstwo, „które wielce odpowiada naszemu życzeniu, podobnie jak to było w przypadku naszych Poprzedników. Chcemy, aby miłosierdzie Jezusa Chrystusa, które ma swój początek w Jego Sercu powróciło do prywatnego życia ludzi oraz do życia publicznego narodów; aby w państwie i w ognisku domowym znów zapanował, poprzez swe Prawo i swoją Miłość Boski Zbawiciel. Wówczas zostaną, bez wątpienia, wyrwane z korzeniami wady, które są źródłem ludzkich nieszczęść i niedoli.” Idea intronizacji Serca Jezusowego w rodzinach od samego początku znajdowała więc poparcie i aprobatę u wszystkich kolejnych Biskupów Rzymu, począwszy od św. Piusa X. Nieco gorzej było z innymi biskupami, którzy odznaczali się większą ostrożnością w stosunku do krucjaty O. Mateo niż poszczególni papieże. Trzeba jednak podkreślić, że procent tych, którzy przyjmowali postawę biskupa Madrytu, czy Besançon był naprawdę znikomy. Zdecydowana większość biskupów wypowiadała się na korzyść Dzieła Intronizacji, pozwalając Ojcu Mateo swobodnie i bez żadnych przeszkód szerzyć krucjatę społecznego panowania Najświętszego Serca na terenie swoich diecezji. Zresztą nawet ci początkowi przeciwnicy Dzieła często później zmieniali swoją decyzję, widząc zbawienne skutki tej akcji oraz sugerując się opinią papieży. Tak było chociażby w przypadku arcybiskupa Gauthey’a, który, powiadomiony o zaaprobowaniu Dzieła Intronizacji przez papieża Benedykta XV, zdobył się na gest i przyznał się do błędu: „Twoja gorliwość - napisał do Ojca Mateo - została pochwalona i zyskała aprobatę Biskupa Rzymu; to mówi wszystko. Zbyt długo jestem w szkole Małgorzaty Marii, abym nie umiał się upokorzyć. Proszę Serce Jezusa, aby nasz zatarg odnośnie sposobu oddawania Mu czci, wyszedł na większą Jego chwałę.” Nie będąc zaś człowiekiem hołdującym półśrodkom, abp Gauthey poświęcił Intronizacji wydany w następnym roku list pasterski. Inni biskupi od samego początku, jeszcze przed oficjalnym zaaprobowaniem tego dzieła przez Stolicę Apostolską, popierali je, otaczali opieką i w swych listach pasterskich gorąco zalecali. Ze wszystkich stron świata napływały listy aprobujące od pasterzy diecezji. Do 30 czerwca 1916 r. naliczono ich 300. Później z każdym rokiem liczba ta wzrastała, tak, że trudno jest określić dokładnie, ile takich listów wydano. Warto również przypomnieć, że do aktu poświęcenia się rodzin Najświętszemu Sercu przywiązane są liczne odpusty.64 Papież Pius X udzielił ich w 1913 r. rodzinom chilijskim na prośbę biskupów tego kraju. Natomiast jego następca na Stolicy Piotrowej - Benedykt XV rozciągnął te odpusty w 1915 r. na rodziny całego świata. Są one następujące: Siedem lat i siedem kwadragen (kwadragena – odpust czterdziestodniowy – przyp. red.) wszystkim członkom rodziny za pobożne uczestniczenie w ceremonii poświęcenia. Odpust zupełny tego samego dnia pod zwykłymi warunkami, jeśli się odwiedzi kościół lub kaplicę publiczną. Odpust 100 dni w rocznicę obrzędu, jeśli członkowie rodziny ponowią w tym dniu swoje poświęcenie się przed obrazem Najświętszego Serca. Nie wymaga się żadnego szczególnego obrzędu jako warunku zyskania tych odpustów. Trzeba tylko odmówić akt poświęcenia. Uwaga: Odpusty, udzielone przez papieża Piusa X biskupom chilijskim, a rozciągnięte na cały świat katolicki przez Benedykta XV zostały pomnożone dekretem Świętej Penitencjarii. Te same odpusty zostały przedłużone na zawsze („in perpetuum”). Gdy, obserwując obfitość owoców działalności apostolskiej O. Mateo zapytamy o jej przyczynę, odpowiedź znajdziemy w czterech źródłach: łasce Bożej, cierpieniu, ogromnej wierze Ojca Mateo oraz jego gorącej miłości. Ojciec Mateo był człowiekiem, który pomimo swoich słabości uwierzył dziecięcą wiarą w Chrystusa i umiłował Go całym sercem. To był człowiek, który spotkał Chrystusa i chciał mówić o miłości Serca Bożego całemu światu. „Trzeba z miłością mówić o miłości - zwykł mawiać - wówczas zapalają się od gorącego serca apostoła serca słuchaczy, tak jak świece od świecy.”65 Wreszcie, co najważniejsze, trzeba całą pracę apostolską oprzeć na cierpieniu. Gdzie nie ma choćby odrobiny cierpienia, tam apostolstwo nie jest urodzajne. „Dlatego - pisał O. Mateo - staram się zawsze znaleźć choćby jedną osobę prawdziwie ofiarną, na której cierpieniu mógłbym oprzeć swoją pracę. Tu właśnie tkwi cała tajemnica mojej działalności misyjnej. Wspiera się ona na ofiarach apostolskich wybranych dusz.” Fresk w kaplicy Najświętszego Serca w Paray-le-Monial, przedstawiający o. Mateo na kolanach w białym habicie (drugi od prawej). Inni apostołowie Najświętszego Serca to (od lewej, z dołu, według wskazówek zegara): św. Jan Eudes, św. Klaudiusz de la Colombiere, bł. Karol de Foucauld, św. Franciszek z Asyżu, św. Jan Apostoł i Ewangelista, Najświętsza Maryja Panna, św. Paweł oraz św. Franciszek Salezy i św. Joanna Franciszka de Chantal (założyciele SS. Wizytek). W centrum - św. Małgorzata Maria Alacoque.




NAJWAŻNIEJSZE DATY Z ŻYCIA O. MATEO 1875. 11.18 – urodził się w Tingo (Arequipa) – Peru. Na chrzcie św. otrzymał imiona Edward Maksym. Jego rodzicami byli: ojciec - Charles Octave Crawley-Boevey, z pochodzenia Anglik i protestant nawrócony na katolicyzm, matka – Maria z d. Murga, z pochodzenia Hiszpanka i gorliwa katoliczka. 1890 – wstępuje do Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi. 1891.02.02 – otrzymuje habit zakonny i przybiera imiona: Józef Stanisław. 1892.08.11 – śluby wieczyste w kościele Najświętszych Serc w Valparaiso (Chile). 1893 – zmienia imię zakonne na Mateusz, które w języku hiszpańskim brzmi: Mateo. 1897.04.02 – święcenia diakonatu. 1898.12.17 – przyjmuje święcenia kapłańskie w katedrze w Santiago (Chile). 1898.12.25 – Msza św. prymicyjna w kościele w Valparaiso. 1899 – dyrektor Centrum Społecznego w Santiago. 1903-1904 – współpracuje przy tworzeniu Uniwersytetu Katolickiego w Valparaiso. 1905 – mianowany rektorem Fakultetu Prawa w Valparaiso. Wykładał prawo naturalne. 1906.08.16 - kluczowe zdarzenie dla dalszego życia O. Mateo. Silne trzęsienie ziemi położyło w gruzach Valparaíso – również budynek Fakultetu Prawa, którego był rektorem. Służąc dniem i nocą ofiarom kataklizmu, O. Mateo doprowadził swój organizm do całkowitego wycieńczenia fizycznego. Nie był zdolny do myślenia, rozmawiania, a nawet do samodzielnego odprawiania Mszy św. W tej sytuacji przełożeni zdecydowali się wysłać go na leczenie do Europy. 1907.06.05 – audiencja u Ojca Św. Piusa X, podczas której Papież z naciskiem potwierdza nową misję O. Mateo: pracę nad uświęceniem rodzin poprzez nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusa. 130 131 1907.08.24 – podczas modlitwy w Kaplicy Objawień w Paray-le-Monial, O. Mateo odzyskuje pełnię zdrowia oraz widzi jasno swoją misję: zdobywanie dla Najświętszego Serca całego świata poprzez intronizację poszczególnych rodzin i grup społecznych. 1907/1908 – pielgrzymka do Ziemi Świętej. 1908-1914 – szerzenie intronizacji w Chile, a następnie innych krajach obu Ameryk. 1914-1935 – propagowanie intronizacji w krajach europejskich. 1935-1940 – krucjata intronizacji w Azji. 1940-1956 – Hawaje, Stany Zjednoczone, Kanada (w tym okresie O. Mateo był już poważnie chory). 1956 – powrót do Valparaiso (Chile), skąd wyruszył w świat w *9*4 r. 1959 – operacja amputacji nogi zarażonej gangreną, co było skutkiem jego cukrzycy i białaczki. 1960.05.04 – śmierć O. Mateo w Valparaiso. Jego serce spoczęło w miejscowym kościele pw. Najświętszych Serc, który był mu najdroższy po kaplicy w Paray-le-Monial. 132 133

BIBLIOGRAFIA 1. ALACOQUE M. M., Pamiętnik duchowy, Kraków 1947. 2. BAINVEL J. V., Kult Serca Bożego. Teoria i rozwój, Kraków 1934. 3. BENEDYKT XV, List do O. Mateo, Rzym 27.04.1915, w: Intronizacja Najświętszego Serca Jezusa w ogniskach domowych przez uroczyste poświęcenie rodzin temu Boskiemu Sercu, Kraków 1934. 4. BILLOT L., List do O. Mateo, Rzym 26.04.1915, w: Intronizacja Najświętszego Serca Jezusa w ogniskach domowych..., Kraków 1934. 5. BOCQUET M., Le Pere Mateo. L’amour present au monde, tłum. własne, Roma 1963. 6. CRAWLEY-BOEVEY M., Intronizacja Najświętszego Serca Pana Jezusa, Poznań 1948. 7. CRAWLEY-BOEVEY M., Jezus, Król Miłości, Poznań 1957. 134 135 8. CRAWLEY-BOEYEY M., Oblicze Miłości, t. III, Kraków 1970. 9. DRĄŻEK C., Rozwój kultu Serca Jezusa w Polsce, w: Bóg bliski, praca zbior. pod red. C. DRĄŻKA i L. GRZEBIENIA, Kraków 1984. 10. GAUTHEY, Vie et oeuvres de sainte Marguerite Marie Alacoque, Paris 1920. 11. HÄTTENSCHWILLER J., O miłości Serca Jezusowego, Kraków 1936. 12. INTRONIZACJA CZYLI PANOWANIE SPOŁECZNE NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA W RODZINACH CHRZEŚCIJAŃSKICH I W NARODZIE, Warszawa 1939. 13. INTRONIZACJA NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA W OGNISKACH DOMOWYCH PRZEZ UROCZYSTE POŚWIĘCENIE RODZIN TEMU BOSKIEMU SERCU, Podręcznik wydany przez Zgromadzenie 00. Sercanów (Picpus), Kraków 1934. 14. KRÓLIKOWSKI J., Intronizacja Najświętszego Serca Jezusa w rodzinie, Częstochowa 2007. 15. LADAME J., Zdarzenia w Paray-le-Monial, maszynopis, tłum. z francuskiego - siostry wizytki z Warszawy. 16. LA PENSEE DU R.P. MATEO, w: Rex Amoris, nr 2 (1950). 17. LEON XIII, Enc. Annum sacrum, w: Bóg bliski, praca zbior., pod red. CZ. DRĄŻKA i L. GRZEBIENIA, Kraków 1984. 18. LEŚNIAK S., Poświęcenie rodzin Sercu Zbawiciela, w: Ateneum Kapłańskie, nr 3 (1961), z. 314, t. 63. 19. MARK A., Le Père Matéo, Elements biographiques, w: Horizons Blanc, nr 1 (190) 2007. 20. MEYER A. G., Les fondements theologiques de l’Intronisation, w: RA, nr 2 (1953). 21. MIKOŁAJEWSKI B., Przez 22 kraje. Boży wagabunda - ojciec Mateo, Biuro Studiów i Propozycji 1984. 22. MIKOŁAJEWSKI B., Wstęp, w: OM, t. I, Kraków 1966. 23. MOKRZYCKI B., Tajemnica wielka w odniesieniu do Chrystusa i do Kościoła, w: Zawierzyliśmy miłości, cz. II, praca zbior. pod red. B. MOKRZYCKIEGO, Kraków 1972. 24. NAWROCKI S., Apostolstwo Modlitwy w teorii i praktyce, Kraków 1958. 13* 13* 25. NIEUWENHOFF VAN W., Żywot św. Małgorzaty Marii Alacoque, Kraków 1930. 26. O INTRONIZACJI NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA W RODZINACH WEDLE NAUK O. MATEO, Poznań 1925. 27. OSOBISTE POŚWIECENIE SIĘ NAJŚWIĘTSZEMU SERCU JEZUSOWEMU WEDŁUG PISM ŚW. MAŁGORZATY MARII ALACOQUE I ENCYKLIK OSTATNICH PAPIEŻY, Kraków 1946. 28. PELCZAR J. S., Nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusa według objawień danych św. Małgorzacie Marii, Przemyśl 1921. 29. PIETRZAK W., Praktyka misji intronizacyjnych w Zgromadzeniu Księży Najświętszego Serca Jezusowego w świetle współczesnej teorii homiletycznej, praca magisterska, Lublin 1990. 30. PIETRZYK K., To orędzie trwa nadal, Warszawa 1986. 31. RADEMAKER C., Called to serve. History of the Congregation of the Sacred Hearts of Jesus and Mary, Dublin 1988. 32. RENE H., Intronizacja Najświętszego Serca Pana Jezusa w rodzinach chrześcijańskich. Historia Intronizacji - cuda przez nią uzyskane - sposób jej przeprowadzenia, Kraków 1922. 33. RINKES E., Action de la Providence dans la carriere apostolique du R. P. Mateo, w: Annales Congregationis Sacrorum Cordium, nr 56 (1968). 34. RINKES E., Le Message du R. Pere Mateo, w: ACSC, nr 30 (1962). 35. ROSTWOROWSKI J., Poświęcenie rodzin Sercu Zbawiciela, Kraków 1946. 36. SYSTERMANS H., Szósty list okólny, w: OM, t. III, Kraków 1970. 37. ŚWIĘTA MAŁGORZATA MARIA, Warszawa 1976. 38. ŻUKOWICZ A., Serce Jezusa króluj nam! Kazania o dziele poświęcenia rodzin Sercu Zbawiciela, Kraków 1920. 39. ŻYCHLIŃSKI A., Przedmowa, w: M. CRAWLEY-BOEVEY, Intronizacja Najświętszego Serca Pana Jezusa, Poznań 1948. 40. ŻYCHLIŃSKI A., Rozważania filozoficzno –teologiczne, Poznań 1959.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki